Geen discussie

Klimaatwetenschapper Bart Verheggen zegt op Radio 1 “Veel feiten zijn echt al wel bekend en moet je niet ter discussie gaan stellen als het wetenschappelijk een gepasseerd station is.”

VRAAG: En hoe weten wij, als leken, dat het een gepasseerd station is?
ANTWOORD: Dat weten wij omdat Bart Verheggen het zegt.

Precies. De EO zond het uit en het deed me aan de catechismus denken.

Deze blogpost gaat niet over klimaatverandering. (Hoewel ik het niet kan laten om Salomon Kroonenbergs “De menselijke maat” hier te noemen. Kroonenberg plaatst klimaatverandering in perspectief en pleit voor een pragmatische aanpak van problemen.)

Het gaat om de botsing van de opvatting van Marijn Poels (als journalist) met die van Bart Verheggen (als klimaatwetenschapper). De meeste collega’s van Bart wilden trouwens niet met Poels praten. Ze vergelijken hem met iemand die twijfel zaait over de vraag of roken slecht voor de gezondheid is. En dat mag niet? Nee, want dan speelt hij mensen die op kosten van de tabaksindustrie verwarring zaaien, in de kaart.

“Dat is mijn probleem niet,” zegt Poels. “Het gaat mij als journalist om hoor en wederhoor.”

Zo simpel is het niet. Een journalist is geen doorgeefluik voor meningen. Dat weet Poels zelf ook wel, anders had hij geen documentaire gemaakt. Die word hier op inhoud ontleed door Jos Hagelaars (zie zijn reactie hierboven). Met de gebruikelijke arrogantie, dat dan weer wel. Want in de wetenschap:

“Daar telt alleen de kwaliteit en de onderbouwing van de argumenten: wetenschap is geen democratie.” blogger en wetenschapper Verheggen.

Zou hij dat echt geloven? Waardenvrije wetenschap is een ouderwets idee. En hoe zit het dan bijvoorbeeld met die publicatiedruk?

Verheggen heeft misschien gelijk als het over klimaatverandering gaat, maar zijn opstelling is onverstandig. Hij klinkt als een ouder die, met één oog op de klok, een kind toespreekt: “Hier zijn we over uitgepraat. En nu naar bed.” Die arrogantie en het beroep op de eigen autoriteit passen niet bij een wetenschappelijke instelling. En ik denk dat die arrogantie, meer dan wat ook, de autoriteit van klimaatwetenschappers en hun aanhang ondergraaft.

“I would rather have questions that can’t be answered than answers that can’t be questioned.” Richard Feynman

We zijn niet uitgepraat. De discussie gaat door zolang er nog mensen zijn die vragen hebben. Poels bezocht zijn schoonouders op het Duitse platteland en vroeg zich af wat de gevolgen zijn van het klimaatbeleid. Daar is een documentaire uit voortgekomen. En nu blijkt dat mensen hun vingers in hun oren steken en “lalala” gaan roepen omdat ze het daar niet mee eens zijn. Het publiek mag dat doen. Als ze overtuigd zijn door “An inconvenient truth”, hoeven ze niet verder te kijken.

Maar een wetenschapper, of een groep wetenschappers, kan niet eenzijdig bepalen dat de discussie voorbij is. Dit blog gaat over ontwikkelingen in de psychiatrie. Daar hebben ze een diagnostisch handboek, een leidraad voor werkers in de geestelijke gezondheidszorg. Je hoeft alleen maar wat symptomen te turven en er rolt een diagnose uit. Met een computerprogramma kan de patiënt zichzelf labelen. Einde discussie? Toch niet, want niet iedereen gelooft wat er in dat boek staat. Misschien is de heersende kijk op psychische problemen zelfs achterhaald. Er zijn allerlei stemmen die een paradigmawisseling aankondigen.

Terug naar het gesprek op de radio. Poels zegt dat een paar honderd jaar geleden iemand dacht dat de aarde rond was. In weerwil van de heersende opvattingen.

“Maar dat was geen wetenschappelijke consensus,” protesteert Verheggen. “Een wetenschappelijke consensus is iets anders, want die is gebaseerd op onderzoek.”

En is hij daarom voor de eeuwigheid geldig? Natuurlijk niet. Het is een paradigma. Het denkkader van wetenschappers, de manier waarop ze naar de werkelijkheid kijken. Het idee dat de activiteiten van de mens een doorslaggevende bijdrage leveren aan de opwarming van de aarde wordt breed gedeeld. Maar maar dat bepaalt, in filosofische zin, niet het waarheidsgehalte. Ooit geloofde de meerderheid van de West-Europeanen dat ongedoopte kinderen in vagevuur terechtkwamen. Het aantal aanhangers van zo’n overtuiging zegt niets over het waarheidsgehalte ervan. En of Verheggen dat nu leuk vindt of niet, dat geldt ook voor de wetenschap. Omdat wetenschap mensenwerk is en omdat mensen geen wetenschap kunnen bedrijven die losstaat van hun menselijke beperkingen. Bijvoorbeeld een geloofsopvatting die ze van huis uit meenemen of een gevoeligheid voor carrièreperspectieven, media-aandacht en financiële prikkels. Kijk ter illustratie naar een filmpje met 50 populaire misvattingen op wetenschappelijk gebied.

Los van de vraag of klimaatverandering bestaat, zou je Marijn Poels op principiële gronden gelijk kunnen geven. Wetenschappers bepalen niet wanneer een discussie afgelopen is. Aan de andere kant denk ik dat journalisten altijd zeer alert moeten zijn op de achterliggende motieven van mensen die hun verhaal willen vertellen. Tegenwoordig is het in onderzoekspublicaties gebruikelijk om te vermelden wie er meebetaald heeft. Dat heeft een meetbaar effect op onderzoeksresultaten. En dat is reden genoeg voor journalistieke nieuwsgierigheid.

Advertenties

17 gedachtes over “Geen discussie

  1. Beste …

    En is hij daarom voor de eeuwigheid geldig? Natuurlijk niet.

    Bart Verheggen beweert nergens dat de (huidige) stand van de wetenschap voor de eeuwigheid geldig is. Hij wijst er echter op dat we noodzakelijkerwijs beslissingen nemen o.b.v. wat de wetenschap nú kan zeggen over de schadelijkheid van roken. of de over de oorzaken en gevolgen van de klimaatverandering.

    De lezer zou er goed aan doen zelf het interview/de discussie tussen Marijn Poels en Bart Verheggen in z’n geheel te beluisteren:

    https://www.nporadio1.nl/dit-is-de-dag/onderwerpen/413943-marijn-poels-klimaatdebat-is-een-geloof-geworden-dat-geen-tegenspraak-duldt

    Het essentiële punt is dat Marijn Poels zegt: “Het maakt mij niet uit wat waar is“, en “Ik heb geen verantwoordelijkheid“. Poels bevestigt het rond 10:15 in het interview. Zo voert hij in de documentaire beweringen op van o.a. Piers Corbyn, zonder kritische vragen te stellen. Het zijn beweringen die regelrecht in tegenspraak zijn met de waarnemingen en met elementaire logica – zo wordt een wetenschappelijke en journalistieke zoektocht naar waarheid irrelevant verklaard.

    Het is overigens Bart Verheggen die juist wél een inhoudelijke discussie aangaat met Marijn Poels, op de radio, op Twitter en in het blogstuk:

    https://klimaatverandering.wordpress.com/2017/06/25/the-uncertainty-has-settled-van-marijn-poels-verwart-wetenschap-met-kletspraat/

    De suggestie dat de discussie niet gevoerd zou worden, is onjuist. Er is al vele, vele jaren over gediscussieerd.

    Like

    1. Beste Bob. Dank je voor je reactie. Ik heb het radiointerview beluisterd en de blogpost gelezen, voor ik mijn reactie schreef. Ik zeg in mijn blogpost duidelijk dat ik geen inhoudelijke discussie wil aangaan over klimaatverandering. Ik schrijf dat het me verbaast dat wetenschappers zo’n discussie afwijzen en ik vind de argumenten waarmee ze dat doen niet overtuigend. Het kan best zijn dat er al lang over gesproken is, maar als mensen met vragen blijven zitten, moet er (volgens mij) verder worden gepraat.
      Het idee dat een journalist geen verantwoordelijkheid zou hebben, wijs ik af. Dat bedoel ik als ik zeg: “Een journalist is geen doorgeefluik van meningen.”
      Over de vraag of Bart Verheggen openstaat voor discussie, verschillen we van mening. Misschien kan hij daar zelf iets over zeggen. Met vriendelijke groet.

      Like

  2. Ik ben de schrijver van dat stuk waarin de film op ‘inhoud wordt ontleed’ en heb enkele opmerkingen over deze kijk op dit verhaal van deze anonieme schrijver.

    “VRAAG: En hoe weten wij, als leken, dat het een gepasseerd station is?
    ANTWOORD: Dat weten wij omdat Bart Verheggen het zegt.

    Je doet hier voorkomen of Bart elke discussie wil afkappen, op basis van zijn autoriteit op dit terrein. Dat is niet correct. Bart zegt duidelijk dat we bepaalde feiten niet steeds ter discussie moeten stellen, bijv. als we een discussie over klimaatbeleid voeren. Hij gebruikt hierbij de roken analogie, het feit dat roken schadelijk is voor de gezondheid is een basis voor de beleidsdiscussies over roken. Als je je bezig houdt met de baan van satellieten om de aarde voor je GPS-systeem, ga je niet het feit ter discussie stellen dat de aarde om de zon draait of dat de verhouding tussen de omtrek van een cirkel en de diameter gelijk is aan pi. Zo ook in de klimaatdiscussie, zoals Bart in het radio-interview stelt: een aantal zaken weten we vrij zeker, die moeten we niet steeds ter discussie stellen. Bijv.: Broeikasgassen absorberen infraroodstraling en hebben daardoor een opwarmend effect, we hoeven niet alle metingen hieraan sinds 1861 te wantrouwen. Bij het verbranden van koolwaterstoffen (ook fossiele) ontstaat CO2 en dat zorgt voor een toename van de CO2-concentratie in de atmosfeer, we gaan niet alle chemische reactievergelijkingen meer ter discussie stellen. In de klimaatwetenschap weet men vrij zeker dat het warmer is geworden op aarde na de industriële revolutie en dat de menselijke activiteiten daar een grote rol in spelen.

    “Zou hij dat echt geloven? Waardenvrije wetenschap is een ouderwets idee. En hoe zit het dan bijvoorbeeld met die publicatiedruk?”

    Ik heb die zin geschreven, zie er weinig arrogants in en denk dat dat klopt. Tuurlijk zijn wetenschappers ook maar mensen en gaat er van alles mis. Maar in de wetenschap zit een zelfcorrigerend vermogen. In een publicatie moet men de gebruikte datasets en methoden kenbaar maken, opdat een ander het kan reproduceren. Als iemand door, je voorbeeld nemend, de publicatiedruk het e.e.a. foutief heeft voorgesteld, komt een ander daar op den duur achter. De eerdere publicist gaat dan uiteindelijk juist nat op de kwaliteit van zijn argumenten. Van de fouten van anderen kun je ook weer leren, een mooi voorbeeld daarvan uit de klimaatwetenschap is het volgende artikel “Learning from mistakes in climate research”: http://link.springer.com/article/10.1007%2Fs00704-015-1597-5

    “Aan de andere kant denk ik dat journalisten altijd zeer alert moeten zijn op de achterliggende motieven van mensen die hun verhaal willen vertellen.”

    Zeker en dat speelt in de klimaatdiscussie zeer sterk. Veel mensen willen geen klimaatbeleid (om uiteenlopende redenen) en trekken daarom de achterliggende wetenschap in twijfel, zelfs de meest basale zaken die we al zo’n 150 jaar weten. Daar had Poels m.i. wel degelijk oog voor mogen hebben, maar die is, zoals hij zelf stelt in het radio-interview, niet geïnteresseerd in de waarheid.

    Like

    1. Bedankt voor je reactie, Jos. Het was voor mij niet duidelijk of de recensie van de documentaire door jou of door Bart Verheggen was geschreven. Bedankt voor je correctie. Ik zal de tekst aanpassen. Opvallend genoeg gebruikte hij in het interview ook de woorden: “wetenschap is geen democratie”.
      Als jij een analogie maakt met het thema roken en gezondheid, zou ik er graag één willen maken met de Holocaustontkenners (ik heb daar eerder over geblogd). Daar heb ik dezelfde mening over. Het is natuurlijk zo dat de overgrote meerderheid geen enkele twijfel heeft over de 6 miljoen Joden die in WOII vermoord zijn, maar er is een kleine groep mensen die het daar niet mee eens is. (Ik heb het dan over West-Europa en de VS.) Moet je dan zeggen: “Daar gaan we het niet meer over hebben?”
      Ik denk van niet.
      Dat is voor mij de reden om dit blog te schrijven. Zolang er geen overeenstemming is over de feiten waar jij over schrijft – binnen of buiten de wetenschappelijke kring – moeten we erover doorpraten. Dat lijkt me heel belangrijk, want als je klimaatverandering als een probleem ziet, wil je maatregelen en als je maatregelen wilt, heb je draagvlak nodig.
      En dat draagvlak bereik je niet door de discussie af te kappen, denk ik.

      Like

    2. Jos Hagelaars: Inmiddels heb ik het door jou gelinkte artikel gelezen. Bedankt. Er staat in dat je op grond van het aantal onderzoekspapers kunt veronderstellen dat 97% van de klimaatwetenschappers van mening is dat de aarde opwarmt en dat dit door menselijke activiteit wordt veroorzaakt. Dat wordt afgezet tegen 57% van de Amerikanen, die denken dat “wetenschappers het hierover eens zijn”. Ik weet niet hoe groot de steekproef was, maar volgens mij is dat een prachtige illustratie van het gesprek tussen Verheggen en Poels.

      De rest het artikel stelt, dat er in papers van onderzoekers die niet vinden dat de aarde opwarmt, meestal sprake is van “neglect of contextual information”. In het artikel wordt 1x rechtstreeks verwezen naar een ander artikel, waarin dat het geval zou zijn. Als lezer kan ik die conclusie verder nergens controleren.
      Ik geloof je meteen als je schrijft dat wetenschappers die te snel of te slordig conclusies trekken, door collega’s op hun fouten worden gewezen. Toch zeggen ook de schrijvers van het door jou aangehaalde artikel dat er binnen de klimaatwetenschap zorgen zijn over “replication” en “transparency” van onderzoek. Die zijn allebei noodzakelijk voor een goed functinerende tak van wetenschap.
      Bovendien is er een groot verschil tussen correctie van foute informatie en de status van wetenschappelijke methode of een theorie. Het is relatief makkelijk om een collega te wijzen op gemaakte fouten. Maar (bijvoorbeeld) de eerste onderzoekers die zich zorgen maakten over financiering door de farmaceutische industrie, moesten erg hun best doen om daar aandacht voor te krijgen.
      Met vriendelijke groet, Kayakangst.

      Like

  3. Beste kayakangst,

    Ik wil de discussie niet afkappen. Sterker nog, ik ben al 10 jaar bijna elke dag aan het discussieren met andersdenkenden over klimaatverandering.

    Wel denk ik dat wetenschappelijk aantoonbare onwaarheden niet bijdragen aan de maatschappelijke discussie; integendeel. De analogie over roken is hier relevant en inzichtelijk: De wetenschappelijke zekerheid dat roken gezondheidsrisico’s met zich meebrengt is vergelijkbaar met die over broeikasgassen en klimaatverandering.

    Als “roken is gezond” geen mening is die het waard is een podium in de media te krijgen (in mijn ogen geheel terecht), waarom is het wetenschappelijke gezien even onzinnige “het warmt niet op” dat dan wel?

    Als iemand vragen wil stellen over de epidemiologische kennisbasis wat betreft de link tussen roken en kanker is dat natuurlijk helemaal prima, evenals vragen over de link tussen klimaatverandering en CO2. Maar als iemand bij hoog en laag blijft beweren dat roken helemaal geen gezondheidsrisico’s met zich meebrengt, dan heeft die persoon het gewoon mis. Waarom zou zo’n misvatting een podium in de media verdienen? En indien je vindt van wel, waar ligt dan de grens? Zie ook bijv dit stuk: https://klimaatverandering.wordpress.com/2014/11/11/de-rol-van-de-media-bij-het-communiceren-over-klimaatwetenschap/

    Ik heb zo’n vermoeden dat wij heel verschillend tegen wetenschap aankijken. Mijn kijk daarop heb ik o.a. hier beschreven: https://klimaatverandering.wordpress.com/2017/04/20/march-for-science/
    Samengevat als: Science is not just another opinion. Beweringen kunnen sterk verschillen in hun waarheidsgehalte, en dat onderscheid is heel belangrijk, zeker als er belangrijke beslissingen van afhangen.

    Liked by 1 persoon

    1. Beste Bart. Bedankt voor je reactie. Ik heb niet zozeer het gevoel dat wij heel verschillend tegen wetenschap aankijken. Zoals ik steeds heb gezegd, wil ik in deze blog niet beweren dat de opwarming van de aarde een fictie is. Deze hele discussie doet me sterk denken aan de kwestie “Intelligent Design” zoals die in de VS nog steeds aan de gang is. De aanhangers van de bijbelse scheppingstheorie proberen voor hun verhaal evenveel lestijd te claimen als voor de evolutietheorie. “Want dat is ook maar een theorie” zeggen ze. Ook in die discussie zag je na een paar jaar de vermoeidheid optreden bij de evolutiebiologen. Maar dat is geen reden om ermee op te houden. En zeggen dat de tegenpartij onzuivere motieven heeft, lost m.i. al helemaal niets op.
      Ook in die kwestie sta ik ferm achter Darwin en moderne evolutiebiologen als Jerry Coyne.
      Maar in de discussie tussen wetenschappers en publiek is er geen scheidsrechter, die kan bepalen dat er genoeg argumenten op tafel liggen en dat we uitgepraat zijn. Als jij er ook zo over denkt, zijn we het op dat punt eens. Met opmerkingen als “science is not just another opinion” kan ik niet zo veel. Vooral niet als de argumenten voor mij niet controleerbaar zijn. Ik let in de praktijk vaak op de manier waarop mensen hun standpunten verwoorden. Een term als “klimaatverandering” vind ik bijvoorbeeld heel onduidelijk.
      Wat ik van jou graag zou willen weten, is of jij denkt dat het door milieumaatregelen mogelijk is om het proces van opwarming te keren. En zo ja, welke maatregelen daarvoor nodig zouden zijn.
      Overigens ben ik een warm voorstander van mileumaatregelen en energiebesparing. Dat lijkt me een kwestie van gezond verstand. Maar ik ben toch heel benieuwd naar je standpunt daarover.

      Like

  4. @kayakangst

    “Zolang er geen overeenstemming is over de feiten waar jij over schrijft – binnen of buiten de wetenschappelijke kring – moeten we erover doorpraten.”

    Natuurlijk moeten we het over opwarming e.d. hebben en ook de wetenschappelijke onzekerheden daarin benoemen. Echter, als je over beleid wilt spreken moeten we m.i. niet steeds weer de basale zaken ter discussie stellen, bijv. of CO2 wel/niet IR absorbeert of er wel/niet opwarming is. Dan begint elke discussie weer bij de eerste bevindingen van Fourier en Tyndall uit de 19e eeuw en zal er nooit iets van de grond komen. Op deze wijze was er bijv. geen enkele satelliet de lucht in gekomen, om het GPS voorbeeld aan te halen. Juist om niet te verzanden in de voor velen toch lastige wetenschappelijke discussies zijn er de IPCC assessments, die een duidelijk overzicht geven van de stand van zaken in de klimaatwetenschap. Prima bruikbaar als uitgangspunt voor het baseren van eventueel beleid. Of er dan beleid geformuleerd moet worden of niet is niet aan de klimaatwetenschap maar aan de maatschappij.
    Maar jij ziet dat blijkbaar anders en verwijst naar een stuk over Holocaust ontkenners. Heb je daar een link van? Ik ben nl. benieuwd hoe je die discussie met deze groep ontkenners ziet.

    “Wat ik van jou graag zou willen weten, is of jij denkt dat het door milieumaatregelen mogelijk is om het proces van opwarming te keren. En zo ja, welke maatregelen daarvoor nodig zouden zijn.”

    Misschien past dit niet op een blog over de psychiatrie maar eerder op ons blog? Bijv:
    https://klimaatverandering.wordpress.com/2017/09/15/open-discussie-najaar-2017/

    Like

    1. Beste Jos. Naar mijn idee heb je het nu over twee verschillende dingen. Mijn (enige!) punt is, dat je in gesprek moet gaan en blijven met ontkenners. Het maakt mij niet uit wat hun kennisniveau of wat de aanleiding voor hun “ontkenning” is. (Daarom noemde ik de Holocaust-ontkenners en de Amerikaanse fundamentalistische christenen als voorbeelden.)
      Uitspraken als: “Voor deze mening is geen ruimte in het publieke debat.” vind ik doodeng.
      De vraag waar beleidsmakers zich op zouden moeten baseren, (als het om de huidige stand van zaken in de wetenschap gaat), kan ik niet beantwoorden.
      Nogmaals bedankt voor je reactie. Ik heb me aangemeld als volger van je blog. Ik blijf graag op de hoogte van wat je schrijft.

      Like

      1. Misschien ter verduidelijking: volgens mij is er een groot verschil tussen iemand de mond snoeren (waar ik fel tegen zou zijn) en iemand een podium geven in de media (dat is niet een recht wat eenieder kan opeisen – ik denk bijv dat het volkomen terecht is dat aantoonbare onzin (roken is gezond, aarde is plat) geen podium krijgt. En ik pleit er voor om aantoonbare onzin op het gebied van klimaat evenmin podium te bieden. Maar natuurlijk mag iedereen denken en zeggen wat ie wil.

        Het maatschappelijke debat over bijv het rookverbod zou niet geholpen bij het wijd verspreiden van dergelijke aantoonbare onzin. Het maatschappelijke debat over hoe om te gaan met de risico’s van klimaatverandering is evenmin gebaat bij het wijd verspreiden van aantoonbare onzin.

        Dit is wellicht een verhelderend stuk, waar ik mij goed in kan vinden: https://theconversation.com/no-youre-not-entitled-to-your-opinion-9978

        “If “Everyone’s entitled to their opinion” just means no-one has the right to stop people thinking and saying whatever they want, then the statement is true, but fairly trivial. No one can stop you saying that vaccines cause autism, no matter how many times that claim has been disproven.

        But if ‘entitled to an opinion’ means ‘entitled to have your views treated as serious candidates for the truth’ then it’s pretty clearly false. And this too is a distinction that tends to get blurred.”

        Like

      2. Beste Bart, Dat is een hele andere discussie. Maar vooruit: ik ben een voorstander van een vrijwel onbeperkte vrijheid van meningsuiting. En ik denk dat die vrijheid op veel plaatsen onder druk staat of zelfs ondenkbaar is. Daarom zou ik dat niet triviaal willen noemen.
        Hier een link naar de SEP over het Harm-Principle van John Stuart Mill
        https://plato.stanford.edu/entries/freedom-speech/#JohStuMilHarPri

        Ik geloof wel in een kritische, maar niet in een bevoogdende rol van de media. Om bestand te zijn tegen wilde verhalen (in het geval van autisme door vaccinaties in belangrijke mate afkomstig van arts/onderzoeker Andrew Wakefield) moeten kinderen op school al leren lezen, discussiëren en nadenken over de informatie die ze krijgen.
        Dat onderwijzers daar vaak niet aan toekomen, kun je bijvoorbeeld lezen in: “All must have prizes” van Melanie Phillips.

        Like

  5. Beste Kayakangst,

    Je zegt: “Ik schrijf dat het me verbaast dat wetenschappers zo’n discussie afwijzen.

    Bart Verheggen wijst een discussie allerminst af, Bart kwam juist naar de EO-studio om de discussie met Marijn Poels aan te gaan. Dat geldt eveneens op Twitter en op ons blog.

    Er ontstaat echter een probleem indien Marijn Poels alle verhalen van Piers Corbyn (en ook van een Russische ex exploratie-geoloog) in zijn documentaire opneemt zónder enige kritische zin, zonder ‘sanity check’ en zonder inhoudelijk te toetsen. Dat zou voor de betreffende beweringen echt heel gemakkelijk zijn geweest. Wat Poels vervolgens doet is alle verantwoordelijkheid voor het zoeken naar waarheid afwijzen, en zich als een ‘open doorgeefluik’ voor elk willekeurig bakerpraatje opstellen. Poels zegt letterlijk: ““Het maakt mij niet uit wat waar is“, en “Ik heb geen verantwoordelijkheid.“ Dáár maakte Bart bezwaar tegen.

    Het onderwerp verdient een helder onderscheid tussen de klassieke vragen: “wat kunnen we weten?”, en: “wat zouden we moeten doen?”. Anders gezegd, er bestaat een onderscheid tussen de wetenschappelijke kennis omtrent klimaatverandering enerzijds en anderzijds de maatschappelijke vraag hoe hiermee om te gaan.

    Klimaatwetenschappers van allerlei pluimage willen juist gráág discussiëren, maar dan wel op basis van een erkenning van de observationele gegevens en van basale fysica en chemie. Zaken die een Piers Corbyn aan zijn laars lapt, wat vervolgens door Marijn Poels onkritisch en zonder enige inhoudelijke vraag te stellen wordt doorgegeven… Daarom (!) willen vele klimaatonderzoekers niet in één documentaire verschijnen met een Piers Corbyn. Men weet dan immers al wat de insteek van zo’n documentaire gaat worden.

    Like

    1. Beste Bob. Bedankt voor je reactie. Je zegt dat klimaatwetenschappers graag willen discussiëren, maar dat de gesprekspartner dan wel vooraf een aantal feiten zou moeten erkennen. Daar ligt volgens mij het probleem. Zoals ik eerder schetste, is een discussie in de media geen wedstrijd met een scheidsrechter, die bepaalt wanneer een team genoeg argumenten op tafel heeft gelegd om vast te stellen dat “opwarming van de aarde” een feit is. Er is dus ook niemand die Piers Corbyn buiten spel zet. Zo werkt het niet, zeker niet nu we internet hebben en iedereen zijn persoonlijke mix van feiten en meningen de ruimte in kan slingeren. Als je het daar op principiële gronden mee oneens bent, voer je naar mijn mening een achterhoedegevecht. (Misschien is het goed als wetenschappers die aan wetenschapscommunicatie willen doen, zich ook verdiepen in communicatietechnieken.)
      Natuurlijk staat het iedere klimaatwetenschapper volkomen vrij om niet mee te werken aan een documentaire of een interview. Maar dan loop je dus het risico dat een radiopresentator zegt: “Veel van zijn collega’s hebben geweigerd om met Poels in discussie te gaan.”
      Nogmaals, ik ben blij dat Bart Verheggen het gesprek wel aanging.

      Like

  6. Beste Kayakangst, nog even bij wijze van aanvulling, je zegt hierboven: “Naar mijn idee heb je het nu over twee verschillende dingen. Mijn (enige!) punt is, dat je in gesprek moet gaan en blijven met ontkenners.

    Inderdaad, maar dat doen we nou juist. We blijven voortdurend in gesprek en doen dat al sinds 2011 op dit blog, en op Twitter: https://klimaatverandering.wordpress.com

    In gesprek blijven, prima. Dat is echter iets anders dan meewerken aan een documentaire waarbij je van te voren al weet – o.b.v. de personen die Poels in zijn documentaire wou hebben – wat de insteek wordt van die documentaire.

    In gesprek blijven houdt niet de verplichting in om je wetenschappelijke reputatie (die bijv. voor een KNMI en NASA veel gewicht in de schaal leggen) te gaan verbinden aan een documentaire waar onzin onkritisch wordt verspreid. Dat laatste is iets anders.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s