Twee kanten

Op een regenachtige dag stond ik ’s morgens vroeg bij mijn tandarts voor een dichte glazen deur. In de schemerige ruimte zag ik een emmer witkalk op de balie. Op het raam zat een briefje: “Wij zijn gesloten”. Eronder stond een telefoonnummer, maar toen ik belde nam niemand op.

Een paar dagen later kreeg ik een assistente aan de lijn. Ze reageerde laconiek en zei dat ik  “maanden geleden” al was gebeld. En dat ik had gezegd dat ik contact op zou nemen om een nieuwe afspraak te maken. Zou ik dat vergeten zijn? Het leek me onwaarschijnlijk. Ik ben namelijk erg punctueel: volgens mijn familie en vrienden op het krampachtige af. Bij zo’n telefoontje zou ik erop aangedrongen hebben om meteen een nieuwe afspraak te maken.

“Een nieuwe afspraak maken dan maar?” vroeg de assistente.
“Daar denk ik nog even over na.”

Ik had het impulsief gezegd. Vanwege die laconieke reactie. Ik voelde me niet serieus genomen. Al voor dit gesprek had ik op internet, waar ik vergeefs naar een e-mailadres van de praktijk zocht, een paar beoordelingen van de tandarts gevonden. Die deden me denken aan onze eerste ontmoeting. Tijdens het lange onderzoek vermaakte hij de assistentes met een verhaal over de 6 euro administratiekosten voor een snelheidsboete. Hij bezon zich op mogelijkheden om onder die betaling uit te komen. Het leek hem allemaal heel onrechtvaardig, dat extra bedrag.

Het deed me denken aan een stukje Jeeves en Wooster, waarin de oudoom van Bertie Wooster woedend door de eindeloze gangen van zijn landhuis beende omdat hij na verrekening van alle kosten 13 pond belasting moest betalen. De assistentes hoorden het zwijgend aan. Ik ook, want ik was bij mijn vorige tandarts weggegaan omdat zijn assistentes tijdens de behandeling voortdurend kwamen binnenvallen met vragen van administratieve aard.

Misschien kon deze man beter multitasken dan de vorige? Ik kon toch moeilijk weer een nieuwe tandarts gaan zoeken?

Inmiddels waren we enkele jaren verder. Het briefje en de witkalk hadden me een slecht voorgevoel gegeven. Na het onbevredigende gesprek met de assistente besloot ik me verder te oriënteren. Het idee van een nieuwe afspraak met deze tandarts sprak me steeds minder aan. Op internet vond ik al snel een andere. Besprak de procedure. Meldde me aan. “U krijgt van ons een afspraak voor een intake. En vraag uw vorige tandarts of hij ons de gegevens wil mailen.”

“Op internet heb ik gelezen dat deze tandarts daar geld voor vraagt.”
“Dat lijkt me sterk,” lachte de assistente. “Zoiets heb ik echt nog nooit gehoord.”

Maar haar collega deed het toch, toen ik later die middag terugbelde. Ik vroeg of ze de gegevens eerst naar mij wilde sturen en ze reageerde bot: “Daar zijn kosten aan verbonden.”

Nog later die middag belde de tandarts zelf. Hij sprak mij vaderlijk toe: “Elk verhaal heeft twee kanten. En u was vanmiddag erg boos.”

Ik zei dat ik me van die boosheid niets kon herinneren. En van hun telefoontje “maanden geleden” ook niet. En dat er inderdaad twee kanten aan dit verhaal zaten. Vanwege het gebrek aan aandacht voor mijn kant had ik een nieuwe tandarts gezocht.

De tandarts wilde het gesprek netjes afronden. Blijkbaar had het de praktijk geen goed gedaan dat eerdere weggelopen patiënten hun ervaringen hadden verwerkt door op een klachtensite hun mening te geven. “VVD-er” stond er. “Arrogant.”

Zoiets leek me niet chique.

Een week later viel mijn dossier op de mat. Daarin had het verhaal nog maar één kant:

De assistente had mij wel gebeld.
Ze had zelfs gezegd dat ze het vervelend vond.
Ik was boos geworden.

Volgens het patiëntenrecht heb je als hulpvrager het recht om fouten in je medische dossier te corrigeren. Dat lijkt prachtig, maar de praktijk is anders. De mening van een zorgverlener over jou, of het nu een diagnose is of een andere observatie, blijft staan. Dus heb je volgens de dokter spanningshoofdpijn, dan heb je alleen het recht om een brief toe te voegen waarin jij toelicht wat je eigen ideeën zijn.

De Consumentenbond ontdekte in 2015 dat sommige artsen inzage weigeren. Ook de privacy rondom dossiers wordt niet goed bewaakt.

Omdat ik de gegevens nu zelf in handen heb, kan ik kiezen. Ik kan de inzichten van mijn vorige behandelaar netjes afleveren bij de nieuwe, in de hoop dat die werkelijk van mening is dat een verhaal twee kanten heeft. Of ik geef een toelichting op de gang van zaken, waarbij ik de privacy van de vorige behandelaar respecteer. Of niet.

Ik ben een verklaard tegenstander van het elektronisch patiëntendossier omdat ik niet geloof dat medische gegevens goed worden beschermd. (Op de enveloppe van mijn tandarts stond bijvoorbeeld niet: MEDISCH GEHEIM.) Een verkeerde inschatting van een hulpverlener kan je jarenlang achtervolgen en zelfs het opvragen van je gegevens wordt soms beschouwd als een motie van wantrouwen. Correcties toevoegen of eisen dat je dossier wordt vernietigd betekent meestal het einde van wat een vertrouwensrelatie zou moeten zijn. Uiteindelijk is de gang van zaken rondom medische dossiers een uitstekend voorbeeld van de machtsongelijkheid in de gezondheidszorg. Juist door die machtsongelijkheid is de bejegening van groot belang. Dat geldt voor alle medewerkers van een zorginstelling. En laten we vooral niet vergeten dat sommige fouten met medische dossiers dodelijk zijn.

Reacties en ervaringen (positief of negatief!) zijn welkom.

Advertenties

4 gedachtes over “Twee kanten

  1. nou ja zeg!!!! Dat kan toch zomaar niet!!!! Ik vind dat echt niet normaal hoor!! Sowieso het maakt niet uit wat je reden is, maar als je wil overstappen, dan moet dat toch gewoon kunnen?! Waarom zijn mensen dan gelijk zo op de tenen getrapt?!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s