Kinderen als proefpersoon

Het Franz Sales Haus bestaat nog steeds. Er worden geestelijk gehandicapte kinderen opgevangen. Op 18 oktober 2016 interviewde de ARD voor haar programma  FAKT Anton Turinski. Hij woonde er zestig jaar geleden, als vijfjarige, samen met zijn tweelingbroer.

“Het was heel normaal dat kinderen medicijnen kregen. Dan kwam er een non langs met een zakje tabletten en die riep: “Mond open!” en dan kreeg je pillen. Je had geen idee waarvoor.” Turinski in de uitzending.

Turinski vermoedde dat drukke kinderen zware medicijnen kregen: “Kinderen die met elkaar praatten, die niet stil op hun stoel konden blijven zitten.”

Antipsychotische medicijnen worden voorgeschreven aan mensen met hallucinaties (al staat niet vast dat ze daarvoor helpen). Ze hebben een sterk verdovend effect. Het is niet de bedoeling dat kinderen deze tranquillizers krijgen bij moeilijk gedrag, al zijn dergelijke verhalen bekend uit vele kindertehuizen. Ook nu nog zijn de kinderen die onder bescherming van Jeugdzorg vallen de grootste medicijngebruikers.

Antipsychotica testen op kinderen

Sylvia Wagner werkt aan een doctoraalscriptie over het testen van medicijnen op kinderen in kindertehuizen. Het gaat daarbij om vaccinaties en om antipsychotische medicijnen, bijvoorbeeld het middel Decentan (Perphenazine). Wagner denkt dat het medicijnonderzoek drempelverlagend werkte om deze pillen ook bij gedragsproblemen te geven. Na de onderzoeksperiode kregen steeds meer kinderen zware medicijnen.

Volgens de archieven van het Franz Sales Haus is er geen bewijs dat kinderen die daar woonden als proefkonijn zijn gebruikt.

“Volgens onze patiëntendossiers hebben twee kinderen Decentan gebruikt. Beiden reageerden hier positief op.” Persverklaring Franz Sales Huis, verschenen op de dag na de uitzending.

Sylvia Wagner vond in de archieven van medicijnfabrikant Merck gegevens over 28 kinderen uit het Franz Sales Haus, waaronder de tweelingbroer van Turinski. Beiden kregen Decentan. Hun reacties zijn in kaart gebracht:

“Krampen, verlammingen, koud zweet. Aanvallen. Onzeker lopen, sterke psychische veranderingen, nekstijfheid, starre blik, een mond die wijdopen blijft staan.”

beschrijvingen van de reacties uit een wetenschappelijk artikel van Sylvia Wagner.

Bezoekers van Merck vonden de doseringen van 3 tot 6 keer per dag 8 milligram perphenazine veel te hoog. Ze waarschuwden de artsen van het Franz Sales Haus dat de bijsluiter lagere doseringen adviseerde. Dokter Strehl stelde hen gerust. Hij zei dat hij ruime ervaring had in het gebruik van neuroleptica bij kinderen.

Kinderen uit het Franz Sales huis waren bang voor deze dokter, die in 1940 promoveerde bij dr. Friedrich Erhard Haag, in de Nazi-tijd professor voor rassenhygiëne. Op internetsites spreken ze over mishandeling, misbruik en vernederingen. Ze herinneren zich “kotsprikken” en “betonprikken”; injecties met medicijnen die voor straf werden gegeven.

De geschiedenis herhaalt zich

Volgens het artikel van Sylvia Wagner was het onderzoek van medicijnen op kinderen in tehuizen in die periode niet expliciet verboden. Het was echter wel in strijd met de Neurenberg Code, die ter gelegenheid van de naoorlogse artsenprocessen werd opgesteld om mensen te beschermen tegen gevaarlijk, zinloos en onzorgvuldig medisch onderzoek.

Onderzoeker Ernst Klee beschrijft in “Was sie taten, was sie wurden” hoe artsen en wetenschappers die tijdens de Tweede Wereldoorlog zieken en gehandicapten doodden, na de capitulatie in de meeste gevallen ongehinderd doorgingen met hun carrière. Zij hebben de huidige generatie artsen en kinderpsychiaters opgeleid.

Volgens de Code van Neurenberg is informed consent een voorwaarde om deel te nemen aan medicijnenonderzoek. Het kind zou ook op elk moment mogen stoppen met het onderzoek, zonder dat dit negatieve gevolgen heeft voor de verdere begeleiding of behandeling.

In Nederland geldt op dit moment dat kinderen alleen mogen deelnemen aan wetenschappelijk onderzoek als dit onderzoek mede aan het kind zelf ten goede komt. Maar is dat te verdedigen als het kind 50% kans heeft om in een placebo-groep te zitten? En wat is precies de rol van de ouders?

Omdat ze nog volop in ontwikkeling zijn, hebben kinderen een kwetsbaarder lichaam dan volwassenen. Ze lopen bijzondere risico’s bij medicijnonderzoek. Dat verdient, ook voor de toekomst, extra aandacht.

Advertenties

2 gedachtes over “Kinderen als proefpersoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s