Hoe Dorrit haar dochter verloor

“Ik had het vreemde gevoel dat de psychiater me zag als een zeer irritante, storende persoon, die obstructie pleegde tegen zijn werk.”

“[…] Als een moeder vijftig jaar geleden dacht dat er iets aan de hand was met haar kind, en de dokters konden niets vinden, kreeg ze een tranquillizer en werd ze afgeschreven als neurotisch. Ik had een jongere broer waarvan mijn moeder volhield dat er probleem was, maar de dokters besloten dat ze neurotisch was en hebben mogelijk haar huwelijk gesloopt, door haar man over te halen om te zorgen dat ze die tranquillizer nam. Mijn broertje stierf.” David Healy, psychiater op zijn blog.

Dorrit Cato Christensen verloor haar dochter Luise. Ze was 32 jaar oud en 14 jaar behandeld. Voorafgaand aan haar dood had Luise vier verschillende anti-psychotische middelen geslikt: Seroquel, Risperdal, Truxol en Orap. Daarnaast slikte ze Rivotril en Oxazepam (benzodiazepinen) en geneesmiddelen tegen de bijwerkingen van de anti-psychotica.

“Ze was extreem gevoelig voor psychofarmaca. Ze was slaperig, traag, kwam 35 kilo aan, had last van parkinsonismetardive diskinesia, chronisch overgeven, haar menstruatie stopte en ze verloor soms het bewustzijn.”

Hoewel ze niet goed op de medicijnen reageerde, werd de dosis keer op keer verhoogd. Tot ze bloederige wezens uit de muur zag komen.

Polyfarmacie

“Dokter, ik denk dat de medicijnen mijn dochter geen goed doen.”
“Ik moet behandelen wat ik zie, mevrouw. En wat ik zie is een bloeiende psychose.”

Als Luise op de grond lag en niet meer op kon staan, werd dat verklaard als aandacht trekken. Luise slikte tot drie, vier keer de maximaal toegestane dosis. Onder protest, dat wel. Tien uur voor haar overlijden werd aan de drugcocktail van Luise een depot-injectie toegevoegd. Zowel Luise als haar moeder wisten dat dit uiterst gevaarlijk was. Omdat Luise zo vaak overgaf, was het onduidelijk hoeveel medicijnen ze nu eigenlijk binnenkreeg. Medicijnen die worden ingespoten, kunnen niet worden uitgespuugd.

Bij een eerdere behandeling met neuroleptica had Luise het maligne neurolepticasyndroom ontwikkeld, een levensgevaarlijke reactie op een dosis anti-psychotica. Dit syndroom kan ontstaan bij een plotselinge verhoging van de dosis medicijnen en wordt niet altijd herkend. De verschijnselen kunnen één tot twee weken duren, maar in het geval van een depot-injectie een maand. Bij zo’n ernstige reactie zou de arts moeten stoppen met de anti-psychotica. Dat is bij Luise niet gebeurd. Het antwoord op problemen met de medicijnen was in alle gevallen: meer medicijnen.

Polyfarmacie in de psychiatrie brengt extra risico’s met zich mee. In het geval van Luise waren er redenen om heel voorzichtig te zijn, maar haar moeder merkte dat niemand op de hoogte was van de voorgeschiedenis.

“Het dossier werd niet gelezen. Als je het inkijkt, zie je een oneindige reeks van eenmalige consulten.”

Verborgen epilepsie

Luises behandeling begon op haar elfde. Ze gedroeg zich op school anders dan de rest, wat door een arts werd toegeschreven aan verborgen epilepsie. Hij behandelde haar met hoge doses anti-epileptica, (overigens ook vaak toegepast bij psychische aandoeningen). Dat leidde tot haar eerste medicijnvergiftiging.

Luise had last van bijwerkingen, ze kon niet naar school en ze voelde dat ze geen toekomst had. In 1988 deed ze haar derde zelfmoordpoging en werd opgenomen in een ziekenhuis. Daar concludeerde een nieuwe specialist dat Luise helemaal geen epilepsie had. Nooit gehad, ook.

Verkeerde diagnose

De medicijnen werden acuut gestopt. De moeder van Luise wist niet dat dit gevaarlijk kon zijn en vanwege haar negatieve ervaringen wilde ze geen medische hulp zoeken. Vier jaar later, op haar achttiende, had Luise geen afgeronde opleiding en wist ze niet wat ze wilde gaan doen. Ze had hulp nodig om zich te rehabiliteren. Er werd besloten tot een psychiatrische evaluatie, wat leidde tot een psychiatrische observatie en binnen een paar dagen was Luise opgenomen met een hoge dosis anti-psychotica en een nieuwe diagnose: schizofrenie.

“Na de NMS (maligne neurolepticasyndroom) was ze anders. Alsof ze een hersenbeschadiging had opgelopen. Ik herkende haar nauwelijks meer. Dit is niet ongewoon, maar het werd mij niet verteld. In plaats daarvan kreeg ik te horen dat het een afschuwelijke verslechtering van haar ziekte was, die moest worden behandeld met hoge doses medicijnen.”

Net zoals de vorige keer leverde de behandeling geen resultaat op, maar wel veel bijwerkingen. Luise was soms boos op haar moeder, omdat ze dacht dat die haar niet wilde beschermen. Haar moeder deed wat ze kon, maar voelde zich machteloos.

“U ondersteunt de behandeling niet. Op die manier kan Luise niet beter worden.”

Uiteindelijk werd Luise overgeplaatst naar een gespecialiseerd psychiatrisch ziekenhuis, waar een nieuwe dokter haar medicijnen begon af te bouwen. Na anderhalf jaar constateerde deze dat Luise, die langzaam opknapte, niet geestelijk gehandicapt was. Bij een volgende psychiatrische evaluatie bleek, dat ze ook niet schizofreen was. Nu ze dood is weet Dorrit wat haar elfjarige dochter zo anders maakte: een lichte vorm van Asperger.

Dit is een verhaal van de needle and the damage done. Hoe verkeerde diagnoses en gevaarlijke medicijnen in combinatie met gebrekkige informatie konden leiden tot de dood van een 32-jarige vrouw. Dorrit Cato Christensen schreef een boek over het leven van haar dochter. Ze richtte samen met een moeder die haar 20-jarige zoon verloor een stichting op en ze bezoekt internationale congressen. Daar waarschuwt ze anderen, zo vaak en zo goed als ze kan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s